Ik had een droom

Ik had vannacht een vreemde droom. Ik zat plots in een of ander
radioprogramma achter een microfoon. Voor me had ik een door mij zelf geschreven lijstje en tegenover mij de presentator van dienst.
Ik had geen enkele herinnering hoe ik daar terechtkwam, geen rit ernaar toe, geen kennismaking. Nee, meteen live in de ether.

De interviewer stak meteen van wal:

Tegenover mij zit Henk Vrugt, twitterraars kennen hem als @hageve en hij is de bedenker van de hashtag ’zwerfie’. Hoe kwam je daar zo bij?

[Oeps, nu kwam het er op aan. Ik moest nu zo helder en bondig mogelijk mijn boodschap de wereld in helpen. Nou ja, boodschap? Had ik een boodschap…? OK, Henk, rustig aan, diep ademhalen…]

»Ach, weet je, het is maar een woordje. Het echte verhaal is de plastic soep. Het was kapitein ehh… [OK mijn briefje, van de zenuwen vergeet ik namelijk nogal eens wat] Charles Moore [pfew..] die de wereld in zijn TED-talk kennis liet maken met de gevolgen van onze wegwerpcultuur.
En het was pas nadat ik per toeval met Peter Smith en zijn stichting Klean in aanraking kwam dat ik deelgenoot werd van dit fenomeen. Stiksoep  heeft hier ook nog een rol in gehad, maar de volgorde ben ik een beetje kwijt.«
[Henk, stop, op het pad blijven, concentreren…]
»Als kind maakte ik me al zorgen over het milieu. Ik herinner mij nog scherp dat ik op een mooie herfsdag, op weg naar de ’lagere school’, mezelf zorgen maakte over de kans dat al die bomen en struiken op een gegeven moment NIET meer groen zouden worden in het voorjaar. Dat de natuur niet meer tot leven zou komen. En wat dán…«
[Nee Henk, niet zover afdwalen in de historie, denk aan de tijd en de boodschap…]
»Maar goed, via Peter kwam ik weer in contact met Anne van Dalen die gewoon afval wilde rapen, geen ’boodschap’ heeft maar ondertussen menigeen inspireert om net als Peter Smith niet te klagen (want dat loont echt absoluut niet) maar gewoon te doen.«
[Oh ik doe iedereen tekort met zo’n omschrijving, maar de klok tikt maar door…]

Interviewer onderbreekt: Ja, maar die hashtag?

[Wat zeurt die nou over die hashtag? BOODSCHAP man]
»
Nogmaals het is maar een woordje. Maar het werkt om een beweging in gang te zetten om een korte kreet, een ’yell’ voor mijn part, te bedenken waarmee iedereen een ander kan motiveren om ook mee te doen.
Kijk, ik begon begin 2013 met het rapen van zwerfplastic. Ik denk dat dat het allergrootste probleem is: plasic vergaat heel langzaam en komt via de micro-organismen en de voedselketen steeds meer in ons voedsel terecht. Ook raken dieren verstrikt, sterven of raken misvormd door dat plastic. Je vindt op het internet schrijnende voorbeelden.«
[Henk nou niet te sentimenteel gaan doen, werkt op veel mensen averechts…]
»Maar goed, je voelt je toch een beetje een eenzame gek; als je iets op straat gooit loopt iedereen achteloos aan je voorbij, maar als je het ópraapt krijg je ineens vreemde blikken. Die schroom moet je toch wel behoorlijk overwinnen. Als je dan via de social media ontdekt dat je helemaal niet zo alleen staat in je strijd tegen dat afval, dan is dat een enorme oppepper: ’Ik ben toch niet (zo) gék’.
Al een jaar lang verspreidde ik wekelijks een foto van een flinke plastic tas vol plastic afval en dat werd door een kleine groep volgers gezien en zo af en toe geretweeted« [gelukkig is dit radio en geen blog, want volgens mij klopt hier helemaal geen reet, eh sorry, niks van, taalkundig gezien…]
»Na een jaar voelde ik wel dat deze route eindig is. En als vormgever/reclameman, want dat is mijn dagelijkse professie, loop je altijd maar te malen (we noemen dat onder mekaar ’brainstormen’) over teksten en beelden. En toen, op 6 februari om vijf minuten voor één, stond ik met mijn smartphone en een stuk zwerfafval op straat en viel het woord zo mijn gedachten binnen:

ZWERFIE.

Foto van jezelf mét een stuk zwerfafval à la ’selfie’ en twitteren maar.
zwerfie_1Zo, nu hadden mijn volgers iets om even over te grinniken en misschien wel te retweeten. Of, en dat leek me waarschijnlijker, vloog deze tweet de oneindige ruimte van internet in om tot sint juttemis niks en niemand meer van dienst te zijn.

Maar iets waar ik helemaal nooit op gerekend had gebeurde.
De tweet werd door twitteraars opgepakt en gretig verspreidt en er ontstond een heuse beweging.
Een van de eerste reacties was van Else Boutkan die mij een cryptisch bericht stuurde over een ’lone nutter’ en een ’movement’. Na wat zoeken vond ik, alweer, een TED filmpje van ene eh
[Briefje, Henk…waar staat het nou…zoekenzoekenzoeken]
… eh… Derek Sivers die met een filmpje van 3 minuten laat zien hoe zoiets werkt.«

Ja interessant Henk, onderbreekt de interviewer me weer, nog één laatste vraag:

[Ojee, op mijn briefje staat nog van alles waarvan ik vermoed dat ik dat in het antwoord op die ’nog één laatste vraag’ nooit meer te berde kan brengen. Het Flipboard magazine van Martin Pronk, hoe we even ’trending’ waren, Sonja van Vuren die de beweging mede ’in beweging’ houdt, de 5 gyres in de oceanen eh…eh…eh…….]

Als mensen door dit verhaal geïnteresseerd zijn geworden, wat zou je hen dan willen zeggen?

[KLABAMMMM! daar is het moment: de Boodschap in één volzin, vlak voor de nieuwsuitzending met onderwerpen over alle andere ellende in de wereld en het onvermijdelijke reclameblok waarin we hoogstwaarschijnlijk weer verleid worden om nóg meer onnutte dingen in plastic wegwerpverpakking –omdat we dan pas écht gelukkig worden– te kopen.]

»Eh…eh…«

Met ’n schok en badend in het zweet word ik wakker (want zo lopen die verhaaltjes namelijk altíjd af). De wekker staat op 7 uur en er wacht weer ’a day at the office’.
Wat droomde ik nu allemaal. Ik, in een studio? Alleen de gedachte al… Laat mij nu maar gewoon duurzaam doen waar ik goed in ben. En als ik, mij gesteund voelend door een steeds groter groeiende schare ’zwerfies’, mijn dagelijkse rondje zwerfafval rapen kan blijven doen, ben ik een gelukkig mens.

Enneh: voor het antwoord op die laatste vraag ben je hier aan het juiste adres.
En als je je daardoor niet kunt laten verleiden mee te doen (wat heel jammer zou zijn!) zou je tenminste de petitie kunnen tekenen om statiegeld op flessen te behouden en uit te breiden naar kleine flesjes en blikjes op www.echteheld.nl/

2 gedachten over “Ik had een droom”

  1. Mooi verhaal, heel herkenbaar, a.s. dinsdag ga ik mijn “maidenspeech” hier in Harlingen houden voor klein publiek, best wel spannend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s